Όλοι μας κάνουμε όνειρα στον ξύπνιο μας! Πολλές φορές τοποθετούμε κάποια πρόσωπα με χαρακτηριστικά που εμείς τους δίνουμε και τους δίνουμε και τον πρωταγωνιστικό ρόλο του ονείρου μας. Άλλες φορές δώσουμε σε ένα σύστημα ή μια φιλοσοφία, τις δυνατότητες που το θέλουμε να έχει.

Όσο μένει όνειρο, όλα είναι καλά! Αν οι συνθήκες όμως το επιτρέψουν, τότε έρχεται η απομυθοποίηση! Και τυχεροί είναι αυτοί όσοι μετά την απομυθοποίηση συνεχίζουν να ζουν το ίδιο όνειρο. Διότι μετά την απομυθοποίηση το μονό που μένει είναι η πραγματικότητα. Δεν υπάρχουν πια ψευδαισθήσεις, υπάρχει μονό αυτό που «είναι».

Δύστυχος, πολλοί την φοβούνται και προτιμούν να συνεχίζουν να ονειρευτούν από να βλέπουν τα πράγματα όπως «είναι».

Είναι κρίμα, επειδή έτσι μείνουν εγκλωβισμένοι στις ψευδαισθήσεις. Αυτές, είναι σαν τις γοργόνες για τους ναύτες, μας κάνουν να μη μπορούμε πια να προχωρήσουμε, να χάσουμε το δρόμο και το βασικό στόχος μας.

Για εσάς που φοβάστε να χάσετε τα όνειρα σας, σας ζητώ να σκέπτεστε το έξης:

Το φως φαίνεται να είναι λευκό, να είναι ένα χρώμα… έτσι δεν είναι;
Όμως αν το περάσετε στο πρίσμα θα ανακαλύψει τα επτά χρώματα του. Συμφωνήστε!
Άρα, εσείς, τι λέτε;
Χάνει το φως την αξία του όταν βλέπουμε επιτέλους τα επτά χρώματα του;
Όχι, βέβαια.
Όμως, εσείς χάσετε μια δική σας πεποίθηση, η πεποίθηση ότι ήταν μονό λευκό.
Τώρα, η ερώτηση είναι: Τι είναι το σημαντικότερο; Να κρατήσετε τις πεποιθήσεις σας ή να παραδέχεστε την πραγματικότητα και να μπορείτε να πάτε πιο πέρα;

Όταν δεν διακρίνουμε το τι είναι και το τι δεν είναι… δεν μπορούμε να εξελίξουμε. Ένα από τα πρώτα βήματα είναι να παρατηρήσουμε αυτό που υπάρχει με ανοιχτή καρδία, χωρίς επιθυμίες για να μπορούμε να πλησιάζουμε την ουσία.

Η απομυθοποίηση είναι σαν να χωρίσουμε το χρυσό από το χώμα. Μόνο αυτός που έχει αγνή καρδία δεν θα αφήσει τις ψευδαισθήσεις να το κάνουν να χάσει την εστίαση του στο βασικό στόχος του. Και είναι ο τυχερός επειδή μετά την απομυθοποίηση συνεχίζει να ζει το ίδιο όνειρο και είναι ομορφότερο διότι τώρα πια είναι πραγματικότητα.

Καλό μονοπάτι