Σχεδόν όλοι έχουμε ακούσει και ίσως πει, ότι η ζωή είναι ένα σχολείο. Όμως αυτό δεν ισχύει και να το πιστεύεις σε περιορίζει.
Σκέψου λίγο, πως θα ήταν η ζωή αν την έβλεπες ως παιδική-χαρά! Θα σταμάτησες να είσαι μαθητής ή δάσκαλος, θα άρχιζες να την βιώσεις αντί να την ερμηνεύσεις, θα σταμάτησες να ζυγίσεις τα πάντα, δεν θα ένιωσες πια την ανάγκη να αποδείξεις κάτι, δεν θα απαγορεύτηκες το εαυτό σου πια. Θα αποδέχτηκες την ζωή σου όπως είναι και θα ένιωσες πιο ελεύθερος…

Δεν θα είχες πια την δικαιολογία ότι είσαι μόνο μαθητής και για αυτό δεν ήξερες, ή ότι δεν καταλαβαίνουν τίποτα τους μαθητές σου, διότι στην ζωή, όπως και στην παιδική-χαρά δεν υπάρχουν δάσκαλους και μαθητές. Δεν υπάρχουν περιορισμένα προγράμματα. Δεν υπάρχουν οργανωμένες τάξεις. Δεν υπάρχουν βαθμούς. Δεν υπάρχουν αμοιβές ή τιμωρίες. Υπάρχουν μόνο συνέπειες, αναδράσεις και πληροφορίες.

Στη ζωή όπως και στην παιδική-χαρά, υπάρχουν άτομα που βρίσκονται στο ίδιο τόπος την ίδια στιγμή. Δεν έρχονται με το ίδιο κίνητρο και δεν ψάχνουν όλοι το ίδιο πράγμα. Κάποιοι έρχονται για να βρουν φίλους, άλλοι απλός να περάσουν χρόνο και άλλοι επειδή δεν έχουν κάτι άλλο να κάνουν… και αυτό μπορεί να αλλάζει κάθε φορά που πάς εκεί
Στη ζωή όπως και στην παιδική-χαρά, υπάρχουν από όλες τις ηλικίες, υπάρχουν κάποια αντικείμενα που μπορείς να χρησιμοποιήσεις ή όχι και είναι εδώ για όλους. Και μπορείς να φέρεις τα δικά σου παιχνίδια και να θέλεις ή όχι να τα μοιραστείς.
Στη ζωή όπως και στην παιδική-χαρά, αρχικά, κανείς ότι σου έρχεται στο μυαλό, ότι θες, ότι σου αρέσει. Παίζεις με άλλους ή μονός σου, κανείς ότι νομίζεις, ξέρεις και μπορείς. Στην ζωή όπως και στην παιδική-χαρά μπορείς να διαλέξεις με ποιον θα κανείς παρέα.

Αντίθετα με την ζωή στην παιδική-χαρά: ένα παιδί που βλέπει ένα άλλο που φαίνεται να ξέρει κάτι περισσότερο από εκείνο, δεν θα θεώρει ότι αυτός είναι ένας δάσκαλος. Απλός μπορεί να το κοιτάζει, μπορεί να επιθυμεί να καταφέρει αυτό που καταφέρει τον άλλο και να το κάνει μέχρι να το επιτύχει. Και το παιδί που ξέρει κάτι περισσότερο δεν νομίζει ότι είναι ένας δάσκαλος, κάνει ότι του αρέσει, χωρίς να περιμένει από κανένας να τον αναγνωρίζει. Μπορεί απλός να νιώσει σημαντικός και περήφανος ότι το μιμητέ κανείς αλλά μπορεί και να μη του νοιάζει ή ακόμα να μη του αρέσει.

Δεν είσαι ούτε μαθητής ούτε δάσκαλος. Στη ζωή, τα μαθήματα δεν έχεις να τα κανείς έχεις να τα πάρεις και αυτό γίνεται αυθόρμητα επειδή έτσι και αλλιώς για ότι κανείς υπάρχει μια ανάδραση και αυτή την ανάδραση είναι το μάθημα. Δεν έχεις ανάγκη να επεξεργάζεσαι τις πληροφορίες (αυτό είναι περιπλοκή και ιδιοτέλεια), έχεις απλός να τα θυμάσαι για την επομένη φορά.

Η ζωή κάλο είναι να την βιώνεις. Η ζωή είναι απλός εδώ για να περνάς χρόνο, για να διασκεδάζεις και να τα θυμάσαι!

Valerie Saier - Master NLP of Coaching και δασκάλα Γιόγκα